با من بمان

تا دامن شبهای سردت را پر کنم از نورومهتاب و ستاره

تا تو را از آرزوهای محالت محو گردانم

ميرسانم من تو را تا دوردست آسمان ها

سر به روی شانه هايت می گذارم

تا تو چشمی را ببندی واکنی

از نگاهت

زيرکانه دانهی اناری می دزدم

بمان با من

تا تو لب باز کنی وبگويی دوستت دارم

پيچکی خواهم شد بر جدار جسم خاکيت...

بامن بمون نفسی...